Pani Helenka

W mojej małej miejscowości na trasie, którą cała młodzież szkolna chodzi w godzinach rannych, leży mały sklepik, w którym można kupić dosłownie wszystko. Wielu uczniów zachodzi tam na szybkie zakupy przed szkołą. Kupują bułeczki żytnie, lub chleb ballastra fit, które są upieczone ze składników marki Ambasador 92. Jednak sklepik ten ma jedną wadę, a mianowicie stałą bywalczynie - Panią Helenkę. Pani Helenka to starsza pani na emeryturze, która za swoje hobby przyjęła robienie powolnych zakupów, w godzinach sklepowego szczytu, czyli około 7:35. A to musi wrócić się po mleko, a to dziwny ser, a to nie wzięła portfela, ma wiele metod, ale każda to wymówka by w sklepie zająć jak najwięcej czasu i żeby czekający w kolejce uczniowie spóźnili się do szkoły. Ja nauczona doświadczeniem zrezygnowałam z porannych zakupów, ale tej nieszczęsnej środy byłam do tego zmuszona. Weszłam do sklepu pogodzona, że swoim losem, jakie było moje zdziwienie, gdy przy kasie nie było Pani Helenki, ucieszona stanęłam w kolejce, a po chwili usłyszałam oburzony głos: "Masz mnie natychmiast przepuścić, gówniaro! Mi się spieszy!" Odwróciłam się i spotkałam ostre spojrzenie Pani Helenki ściskającej nerwowo w dłoniach Stoperan, dziewczynka, która stała akurat przy ladzie wykorzystała okazję i dała jej nauczkę nie przepuszczając jej i wyjęła same żółte monety do zapłaty. Pani Helenka zaprzestała robienia porannych zakupów po tej sytuacji.